موعود

موعود
غزل نوشته برایت بدون پیرایه:
اسیر دفتر شعرم، دچار آرایه
شبیه شبزدگانی پر از گلایه، خیال
شبیه خواب بلندی که لایه در لایه...
عطش زبانه کشیده درون هر بیتم
برای گفتن حرفی، برای املای:-
-" بتاب آیه ی محکم درین شب ممتد‍
- طلوع کن تو از ابری ترین درونمایه
- ببار سایه ی رحمت به آسمان – ابرِ
نگاه خسته ی کوچه ، ببار همسایه..."!
برای آمدنت کوچه ندبه باران است
اگرچه جمعه غزلهام ، خام و بی مایه !
و تو ستاره شرقی ، طلوع خواهی کرد
« وأن یحقَّ الحقَّ... » قسم به این آیه...!! *
.......
قنوت پنجره ها هم برای باران ست
که در همیشه نچرخد به روی یک پایه ! »

* انفال – آیه 7 « تفسیر عیاشی - ج2- ص 50»

سیده فخرالسادات موسوی