سقا

چه پایان قشنگی داشت
سقّای گردان ما !
سطرها به پایان نرسیده
خمپاره آمد
و به جای نامه
دستانش را بُرد !
تعجیل این پیک
بند اخر را تکّه تکّه کرد
و خداحافظی ماند برای ...
فرصت های تشنگی
با همان دست ها وجین می شد
وقتی اروند را بر شانه می نشاند
بچه های عطش
نه آب
که آب آور را آه می کشیدند!
او که رفت
فرمانده برای مادرش نوشت :
تشنگی
جان خیمه هایم را مکیده است
بگو عباس بیاید!